பொன் விதை ..... ( சிறுகதை )

                              பொன் விதை 

              முயற்சியே உண்மையான வரம்

​ஓர் அழகிய கிராமத்தில் வேலன் என்ற ஏழை விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குச் சொந்தமாக ஒரு சிறு துண்டு நிலம் இருந்தது. ஆனால் அது மிகவும் வறண்டு போனதால், அதில் எதையும் வளர்க்க முடியவில்லை. வேலன் தினமும் கவலையுடன் வானத்தைப் பார்த்துக் காத்திருப்பான், ஒரு நாள் தன் வறுமை நீங்காதா என்று ஏங்குவான்.

​ஒரு நாள், வேலன் ஆற்றங்கரையோரம் சென்று கொண்டிருந்தபோது, வழியில் ஒரு முதியவர் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் கையில் ஒரு கூடை இருந்தது. வேலன் அவரிடம் தண்ணீர் கொடுத்து உபசரித்தான்.

​முதியவர் மகிழ்ந்து, "உன் நல்ல மனதுக்காக, உனக்கு ஒரு பொக்கிஷம் தருகிறேன்," என்று கூறி, தன் கூடையிலிருந்து ஒரு தங்க நிறத்தில், பளபளக்கும் விதையை எடுத்து வேலனிடம் கொடுத்தார்.

​வேலன் பிரமிப்புடன் அதைப் பெற்றுக் கொண்டான். "ஐயா, இது என்ன விதை? இது என்னைத் தனக்காரனாக்குமா?" என்று ஆவலுடன் கேட்டான்.

​முதியவர் புன்னகைத்து, "இது வெறும் விதை அல்ல, இது 'முயற்சியின் விதை.' இதற்கு அதிக அக்கறையும், ஓய்வில்லாத உழைப்பும் தேவை. இதை நீ உன் நிலத்தில் விதைத்து, ஒரு நாள்கூட இடைவெளி இல்லாமல், அன்போடும் நம்பிக்கையோடும் நீரூற்றிப் பராமரித்தால், சரியாக நூறு நாட்களில் உனது வாழ்க்கை மாறும். ஒரு நாள் நீ உழைக்கத் தவறினாலும், இந்த விதை வெறும் கல்லாக மாறிவிடும்!" என்று எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றார்.

​வேலன் உடனே நிலத்திற்குச் சென்று விதையை ஆழமாகப் புதைத்தான். அன்று முதல், வேலனுக்கு வேறு சிந்தனையே இல்லை. மழை இல்லை என்றாலும், தூரத்து கிணற்றில் இருந்து குடங்களில் தண்ணீர் சுமந்து வந்தான். இரவில் பனிக்காற்று அடித்தாலும், விதையைப் பாதுகாக்கக் காவல்காரனைப் போலக் கூடவே இருந்தான்.

​அவன் அண்டை வீட்டுக்காரனான கோவிந்தன், வேலனின் இந்தச் செயலைப் பார்த்துச் சிரித்தான். "ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய் வேலன்? உழைப்பு இல்லாமல் செல்வம் தரும் அதிசய விதையல்லவா உனக்குக் கிடைத்தது? ஒருநாள் ஓய்வெடுத்தால் என்ன?" என்று கேலி செய்தான்.

​ஆனால் வேலன், "இல்லை கோவிந்தா, இந்த விதை என் உழைப்பைக் கேட்கிறது. உழைக்காமல் கிடைக்கும் பலன் நிலைக்காது," என்று பதிலளித்துவிட்டு, தன் பணியைத் தொடர்ந்தான். வியர்வை வழிந்தோட, கைகள் சிவந்துபோக, அவன் தனது அர்ப்பணிப்பைக் கைவிடவே இல்லை.

​சரியாக நூறாவது நாள் வந்தது. கிராமமே வேலனின் நிலத்தைப் பார்க்கக் கூடியது. அனைவரும் தங்கத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். திடீரென, நிலத்தைப் பிளந்து கொண்டு அந்த விதை முளைத்தது! ஆனால், அது தங்கமாக இல்லை.

​அந்தச் செடியில் இருந்து இதுவரை யாரும் பார்த்திராத மிகச் சுவையான, நோய் தீர்க்கும் பழங்கள் தொங்கின. அந்தச் செடியைச் சுற்றியுள்ள நிலம் முழுவதும் பசுமையாக மாறி, அங்கேயே ஒரு சிறிய ஊற்று நீரும் தோன்றியது. அந்தச் செடியின் வாசனையும், அதன் அழகும் அந்தப் பகுதி முழுவதையும் செழிப்பாக்கியது.

​கோவிந்தன் பிரமித்துப் போய் நின்றான்.

​வேலன் முதியவரின் வாக்கை நினைத்து உணர்ச்சிவசப்பட்டான். அந்த முதியவர் சொன்ன 'பொக்கிஷம்' தங்கமோ, செல்வமோ அல்ல. அந்த விதை, வேலனுக்குத் தேவைப்படும் முயற்சியையும், விடாமுயற்சியையும் அவனிடமிருந்து வரவழைத்ததுதான் உண்மையான வரம்.

​முயற்சியின் மூலம் வேலன் தன் நிலத்தை மட்டுமல்ல, தன் வாழ்க்கையையும் மாற்றியமைத்தான். அந்தப் பழங்களை விற்று, ஊற்று நீரைப் பயன்படுத்தி, கிராமத்திற்கே முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தான்.

​நீதி: ஒருவன் இலக்கை அடைவதற்கு வழிகாட்டும் கருவியாகவே வாய்ப்புகள் அமைகின்றன. ஆனால், அந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்தி உழைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும், இடைவிடாத முயற்சியும்தான் வாழ்க்கையில் நிலையான வெற்றியைத் தரும்.